یک درخواست
سپتامبر 3, 2010
۱- ویدیوی رویای امریکایی من یکی از فینالیست های مسابقه ای به نام رویای امریکایی من شده است و با چهارنفر دیگر رقابت می کند. ویدیو را می توانید اینجا ببینید و اگر دوست داشتید به آن لایک بدهید. دوهفته این رای گیری ادامه خواهد داشت و فقط تعداد لایک ها چه در صفحه ی فیس بوک این مسابقه یعنی در اینجا و چه در یوتیوب شمرده خواهد شد و بعد برنده اعلام می شود. خوبی مسابقه این است که نمره منفی ندارد؛ یعنی اگر کسی دیسلاک کند شمرده نمی شود. جایزه آن هم سفر به واشنگتن دی سی + ۱۰۰۰ دلار پول نقد است. اگر دوست دارید این ویدیو برنده شود لایک یادتان نرود! با آی دی جی میلتان وارد شود و بعد لایک! اگر هم که نه؛ باز هم ممنون که نگاهی به ویدیو انداختید و وقت گذاشتید. همه ی ویدیو ها را اینجا می توانید ببینید؛ لطفا همه ی ویدیوها را ببینید تا حقی پایمال نشود و نکند که ویدیویی دیگر بهتر باشد و رای اش برود برای من.
۲- مرسی به حنیف که او هم شروع کرد به انتقال دادن تجربه و چیزهای مفید. دمش گرم با کار جدید اش
واقعا ادم ها را چقدر دير مي شناسيم تصور من از شما وقتي از اشعار مولانا مي نوشتيد چيز ديگري بود برايم جالب است دوستان را در فيس بوك مسدود مي كنيد و وقتي ماجراي پول و سفر واشنگتن مي شود گدايي مي كنيد كه بياييد در فيس بوك و نمره بدهيد بد جوري سقوط كردي عكاسباتشي خودت را درياب خدا ميداند وقتي در فارس براي حكومت عكس ميگرفتي چكارها مي كردي حالا برو. گدايي دلار كن براي واشنگتن و اشك تمساح بريز براي مردان مردي كه در زندان ها دارند تاوان مي دهند
دوست سابق: در مورد دیر شناختن آدم ها کاملا موافقم با شما؛ چرا که شما دوست سابق بنده بودید و هنوز هم من را نمیشناسید. فکر می کنم شما هم یکی از همان دوستان مسدود شده باشید
خب موقعی که به قول شما مسدود شدید؛ چرا ایمیل نزدید دلیل مسدود شدنتان را بپرسید؟ مگر دوست نبودید؟ مسدود شدن در فیس بوک این دوستی را از هم جدا کرد؟ یعنی انقدر این دوستی شکننده بود؟
به قول یکی از دوستان ما همه گداییم. عجیب است که شما اشعار مولانا را می خوانید و بعد چنین ادبیاتی دارید. برادرم؛ من همان هفته ی اولی که به امریکا اومدم ۲۷ ایالتش رو دیدم؛ فیلم اش هم همان موقع پخش شد الانم روی وبسایتم موجود هست. اتفاقا صحنه هایی از فیلم هم در واشنگتن گرفته شده؛ پول هم آره تا دلت بخواهد اتفاقا. من زور کردم کسی رو مگه بره رای به من بده؟ یا اصلا مگر می توانم همچین کاری بکنم. یک نماینده از ایران وجود داشت؛ مگر همه باید بروند زندان تا کسب بزرگی کنند. سیاسیون کار خودشان را می کنند؛ هنرمندها هم کار خودشان را انجام می دهند بقیه هم به همین صورت. یعنی اگر من الان داخل زندان بودم اجر و قرب ام بیشتر بود؟ مثل اینکه در آن مملکت همه چیز برعکس شده است. ناهنجاری ها هنجار شده است و برعکس. اما در مورد خبرگزاری فارس: برادرم؛ یا خواهرم – اگر در مورد مطالب قبلی کم اطلاع بودی؛ شک ندارم که در مورد خبرگزاری فارس کاملا بی اطلاع هستی. آن زمان روند خبرگزاری فارس چیزی دیگری بود؛ به خبرگزاری خصوصی شهرت داشت و من هم برای حکومت عکس نگرفتم. تمامی عکس های من که یک دانه از آنها را هم به من ندادند داخل آرشیو فارس است و اسم بنده را هم اگر جستجو کنید روی همان خبرگزاری عکس ها می آید. اتفاقا نکته ای که شما نمی دانی دقیقا همین جاست که بنده به خاطر در افتادن با حکومن و منتشر کردن عکس یک نماینده ی مجلس؛ توسط مدیرعامل وقت همان موقع روز ۲۷ خرداد اخراج شدم. اگر برای حکومت کار می کردم که الان عرضم پهن تر از این بود و ریش هایم بلندتر و یقه ام چرک تر! و در آخر در مورد سقوط ؛ از کجا به کجا سقوط کرده ام؟ کجا هستم یا بودم که بخواهم سقوط کنم. این شمایی که زمانی مرا بالا میدیدی و الان پایین. من کار خودم را می کنم؛ هز وقت خوب از أب در آمد بالا ام و هروقت خوب در نیامد پایین تر از آن بالا.
سلام دوست عزیز .. شرمنده که دیر سر زدم و ویدئو شما رو دیر دیدم .. واقعا کارتون خوب و از اون مهم تر برای من توجه شما به زندگی فرد یا افرادی است که روزانه نه تنها در جامعه ما بلکه در جوامع دیگر به همین شکل هستن و زندگی میکنن .. بدون این که توجه خاصی به این افراد باشه .. نگاه شما برای من ارزشمند و .. ثابت میکنه که به رسالت کارتون کاملا آگاهید .. خوشحالم که کار خوبی دیدم . موفق باشید .